கூகிள் குழுமம் Facebook Twitter     தொடர்புக்கு வாயில்  
  அறிமுகம் TS கட்டுரைகள் TS சிறுகதைகள் TS நூல்கள் TS நேர்காணல்
 
 
 

 

 

 

 
     
     
     
     
வாயில்

அஸீஸ் பே சம்பவம் – வாழ்வியலை தரிசிக்க செய்யும், நிகழ்கால படைப்பு.

 

ஒரு நாவலை படிக்கும்போது, சில காரணிகளை தவிர்த்து, அதாவது புவியியல் கூறுகள், பெயர்கள், வெகு சில சம்பவங்கள் போன்றவற்றை தவிர்த்து அந்த நாவல் நம்மிடம் இருந்து அன்னியப்பட்டுவிடக் கூடாது. உலகம் முழுக்க மனித மனதின் எண்ணங்கள், உணர்வுகள் இணையும் அந்த ஒற்றை புள்ளியை பெரும்பாலான படைப்பாளிகள் அறிந்தே வைத்திருப்பார்கள். Ayfer Tunc அப்படியான உலகம் முழுவதிற்குமான எண்ணங்களை, வாழ்வியல் கூறுகளை காதல், அது தரும் வலி, ஒரு இசைக்கலைஞனின் வாழ்க்கை/ மனதின் கட்டமைப்பு என பலவற்றை முன்வைத்து இந்த நாவலை படைத்திருக்கிறார். கவிஞர் சுகுமாரன் தமிழில் அதனை மிக சிறப்பாக மொழியாக்கம் செய்திருக்கிறார். இந்த நாவல் மிக நுட்பமான மொழியாக்கம் என்று இரண்டு விடயங்களை முன்வைத்து சொல்லலாம். ஒன்று தர்புகாவை என்றொரு பெயர் சொல்லை பயன்படுத்திவிட்டு, அதற்கு அர்த்தமாக கீழே முரசு என்று கொடுத்திருப்பார். முரசு என்றே கொடுத்திருந்தால் அது படிக்கும் வாசகனிடம் ஏற்படுத்தக் கூடிய தாக்கம் ஏதோ ஒரு வகையில் குறைந்துவிடலாம். இன்னொன்று ஐயா என்கிற பதத்திற்கு பதிலாக, அபி என்று ஒரு வார்த்தையை பிரயோகித்திருப்பார். ஐயா என்று பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால் அது அத்தனை சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பாக இருந்திருக்குமா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. இப்படி ஒரு மொழியில் இருந்து மொழியாக்கம் செய்யும்போது அந்த மொழியின் சில வார்த்தைகளை, புவியியல் கூறுகளை, கலாச்சார விடயங்களை அப்படியே பதிவு செய்வது மிக முக்கியமானது. தவிர வெகு விரைவில், தொடங்கிய வேகத்தில் முடியும், ஆனால் ஆழமாக பொருள் தரும் வாக்கியங்களை சுகுமாரன் தன்னுடைய மொழியாக்கத்தில் பயன்படுத்துகிறார். இது மிக முக்கியமான ஒன்று. அயர்ச்சி தராத வாசிப்பு அனுபவத்தை இதுப் போன்ற வாக்கிய அமைப்புகளே வாசகனுக்கு ஏற்படுத்துகின்றன.

ஒரு இசைக்கலைஞனின் பல்வேறு பருவங்களை, பல்வேறு என்ன ஓட்டத்தை ஒரு நாவலில் அதுவும் 95 பக்கங்களில் சொல்ல முடிந்திருக்கிறது. பல இடங்களில் வார்த்தைகளை அப்படியே காட்சியாக நமக்குள் உருவாக்கம் செய்துக் கொள்ள முடிகிறது. இந்த நாவல், வார்த்தைகளை தாண்டி, காட்சி படிமங்களாக சில இடங்களை நமக்கு விளக்கி செல்கிறது. மிக முக்கியமாக தந்தையால் வீட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்ட பிறகு, மரியத்தை தேடி, இஸ்தான்புல் சென்று மீண்டும் தன்னுடைய நகரத்திற்கு வந்து, தந்தையை சந்திக்க செல்லும்போது, ஒவ்வொரு முறையும், அவர் ஜன்னலுக்கு பின்புறம் இருந்து பார்ப்பதை, அஸீஸ் பே அறிந்து வைத்திருந்ததும், பின்னர் ஒருநாள் தன்னுடைய தந்தை அவ்வாறு ஜன்னல் அருகே வராத நிலையில், அவன் கதவை உடைத்து உள்ளே சென்று பார்க்கும்போது, நேரடியாக அவன் தந்தை இறந்துவிட்டார் என்று சொல்லாமல், காட்சிகள் மூலம் விளக்கியிருப்பார். எத்தனை அருமையான எழுத்தாக்கம் இது. தவிர, அஸீஸ் பே வீட்டை விட்ட வெளியேறியபோது, ஓங்கி சாத்திய கதவின் கண்ணாடி வில்லைகள் அவன் மீது தெறித்திருக்கும். அதே கண்ணாடி வில்லைகளை, அவனது தந்தை இறப்பின் போது நாவலில் ஓரிடத்தில் இரண்டு சம்பவங்களையும் மையப்படுத்தி விளக்கியிருப்பார்கள். அவன் வெளியேறியபோது உடைந்த கதவின் கண்ணாடி வில்லைகள் நமக்கு நினைவில் இல்லையென்றால், இந்த இடமும் ஒன்றுமற்றுப் போகும்.

நாவலின் இந்த இடத்தில் இறுதி வரை அவன் தந்தை இறந்துவிட்டார் என்கிற வார்த்தையே வராது. ஆனால் தந்தை இறந்துவிட்டார் என்பதை நாவலின் முன்பகுதிலேயே சொல்லிவிட்டு சென்றிருப்பார்கள். மிக நுட்பமாக, ஆழமாக படித்தால் மட்டுமே இந்த நாவலின் பல பகுதிகளை நம்மால் சிலாகிக்க முடியும். மேலோட்டமான வாசிப்பு முறையில் இந்த நாவல் சாதாரண ஒரு தமிழ் படத்தில் வரும் காட்சிகளை உள்ளடக்கிய ஒன்றாகவே தெரியலாம். குறிப்பாக உஸ்லாத்தை, அஸீஸ் பே சந்திக்கும் இடங்கள், அவளை அவன் திருமணம் செய்துக் கொள்ளும் இடமும் அப்படி இருக்கலாம்.

உஸ்லாத் அஸீஸ் பேயை விரும்புகிறாள் என்பதை ஒரே இடத்தில், இரண்டு வார்த்தைகளில் விளக்கியிருப்பார்கள். “அவள் பயப்பட்டாள்… விரும்பவும் செய்தாள்”. சாதாரணமாக கடந்துப் போனால் இந்த இரண்டு வார்த்தைகளும் ஒன்றுமற்ற வெற்று வார்த்தைகளாகவே தோன்றும். ஆனால் கொஞ்சம் நின்று, வாசித்துவிட்டு, ஒரு அமைதிக்குப்பின்னர் மீண்டும் அதற்கு முன்னதான காட்சிகளையும், மனதில் ஓட்டிப் பாருங்கள். அது எப்படிப்பட்ட வலுவான, பெரிய கட்டமைப்பை நிறுவும் வார்த்தை என்பதை அறிய முடியும்.

நாவலின் பல இடங்களில் நிறைய உவமைகள் அனாயசமாக வந்துப் போகின்றன. அத்தனை உவமைகளும் அருமையாகவே இருக்கிறது. சில இடங்களை படித்து முடித்ததும், புத்தகத்தை மூடிவைத்துவிட்டு, அப்படியே வாழ்வை நோக்கியே ஒரு உள்ளொளிப் பயணம் மேற்கொள்ள வைக்கிறது இந்த நாவல். ஒரு சிறந்த நாவலை படிக்கும்போது, வாசகன் ஒன்று அந்த நாவலில் வரும் கதாபாத்திரமாகவே மாறிப்போவான். அல்லது, அந்த கதாபாத்திரத்தின் அத்தனை நல்லது, கெட்டதையும் தனதாக்கி அதற்காக வருந்துவான். இந்த நாவலை படிக்கும்போது, அஸீஸ் பேயின் தாய், தந்தை என ஒவ்வொருவராக இறக்கும்போது மனம் அத்தனை வேதனைப்படுகிறது. காட்சிகளால் அவன் தந்தை இறந்துவிட்டதை சொல்லும் முன்னர் வரை, அவன் தந்தை இறந்துவிடக் கூடாது என்கிற பயமே வாசகனை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறது. அந்த பயம், நெகிழ்ச்சியாக மாறி, வாசகனை துன்புறுத்தி விடக் கூடாது

நீ வீட்டை விட்டு வெளியேப் போன உடனே, உன் தாய் இறந்துவிட்டாள், என்று அஸீஸ் பேயின் அத்தை அவனிடம் சொல்லும்போது, மனமுடைந்து அவன் அழுவான், கதறுவான், பித்துப் பிடித்துப் போவான் என்று நினைத்தால், உருக்கி பிழிந்தெடுக்கும் ஒரு சம்பவத்தில் அவன் அந்த நிலையை கடந்துவிட்டுப் போகிறான். இதுதான் வாழ்க்கை, யாருடைய மரணமும், யாருக்காகவும், ஒத்திப் போடப்படுவதுமில்லை, யாருக்காகவும் முற்றிலுமாக விளக்கிக் கொள்ளப்படுவதுமில்லை. மரணம், அது தானாகவே நிகழ்ந்துவிடுகிறது. அந்த நிகழ்வை தாண்டி செல்பவனே, வாழ்வின் அடுத்த கனத்தை உத்வேகத்துடன் எதிர்கொள்கிறான். இல்லைஎன்றால், வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் அவன் ஒன்றுமற்றவனாக மாறி, வெற்று உடலோடுதான் சுற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

இந்த நாவலில் யாரையும், நாம் எதிர் கதாநாயகர்களாக கட்டமைக்கவே முடியாது. சூழ்நிலைதான் உண்மையான எதிரி, என்பதை இந்த நாவல் அத்தனை அற்புதமாக விளக்குகிறது. ஷேகியோ, மரியமோ, அஸீஸ் பேக்கு எதிரியல்ல. உஸ்லாத்திற்கோ, அவன் தந்தைக்கோ, தாய்க்கோ, அஸீஸ் பே எதிரியல்ல. இவர்கள் எல்லாருக்கும் சூழ்நிலைதான் ஒற்றை எதிர் அமைப்பை கொண்டு வருகிறது. அதன் மூலம், ஒருவன் இன்னொருவரை தாண்டி செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

வாழ்க்கையை அதனருகில் சென்று தரிசிக்க செய்யும் வெகு சில ஆழமான படைப்புகளில், இதுவும் ஒன்று. அதுவும், ஒரு சம்பவத்தை நிகழ்கால வாசகனுக்கும், நிகழ்கால கூறுகளோடு சேர்த்து, எழுதும்போதே சொல்ல வேண்டியது ஒரு எழுத்தாளனின் முக்கியமான ஆளுமை சார்ந்த விடயம். துருக்கி மொழியில் டுன்ச் நடத்திய அதே மாயத்தை, தமிழில் சுகுமாரனும் நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறார்.

(குறிப்பு: ஒரு வார்த்தை எனக்கு இந்த நாவலில் எப்போதும் பிடிபடாத ஒன்றாக, பிடிக்காத ஒன்றாக இருக்கிறது. பல இடங்களில் “அப்படியாக” என்று ஒரு வார்த்தையை பயன்படுத்தி இருக்கிறார். “அப்படியாக அந்த ஒரு வருடம் கழிந்தது. அப்படியாக அவன் அந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தான்”, அப்படியாக, எனவே போன்ற வார்த்தைகளை புனைவுகளில் படிப்பதில் எனக்கு விருப்பமே இல்லை. ஆனால் இந்த வார்த்தைகள் எந்த அளவிற்கு முக்கியமானது, அல்லது அப்படியான வார்த்தைகளின் முக்கியத்துவம் என்ன, உண்மையாகவே இந்த வார்த்தை முக்கியமானதா என்று கவிஞர் சுகுமாரன் சொன்னால் தெரிந்துக் கொள்ள ஆர்வமாக இருக்கிறேன்).

- தமிழ் ஸ்டுடியோ அருண்

 

thamizhstudio@gmail.com

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

© காப்புரிமை: அருண் @ தமிழ்ஸ்டுடியோ - All rights reserved.

Best viewed in Windows 2000/XP | Resolution: 1024X768 | I.E. v5 to latest | Mozilla Latest Version | Chrome

Concept, design, development & maintenance by Thamizhstudio